Monday, December 21, 2015

ಸಂಪಾದಕೀಯ: ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ‘ಫೇಸ್’'(facebook):-


ಮಾಹಿತಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿರುವ
ಹೊಸ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಸರಕಾರಿ ಪ್ರಾಥಮಿಕ,
ಮಾಧ್ಯಮಿಕ ಹಾಗೂ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆ ಹಂತದ ಕಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ
ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ.
ಶಿಕ್ಷಕರು ತಮಗಿರುವ ಹತ್ತಾರು ಕೆಲಸಗಳ ನಡುವೆ 'ಡಿಜಿಟಲ್
ಸಾಕ್ಷರ'ರಾಗುವ ಕಡೆ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಹರಿಸಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೊಸ ತಿಳಿವಿನ ಬಾಗಿಲುಗಳು
ತೆರೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಖಾಸಗಿ
ಶಾಲೆಗಳು ಇಡೀ ತರಗತಿಯನ್ನು 'ಸ್ಮಾರ್ಟ್' ಆಗಿಸಿ,
ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತಮ್ಮತ್ತ ಸೆಳೆಯುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿವೆ.
ಇದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ಕಲಿಕೆ ಮತ್ತು
ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ
ಬದಲಾವಣೆಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ
ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ನಡೆದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ
ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಒಂದು ಗುಣಾತ್ಮಕ
ಬದಲಾವಣೆ ಎಂದು ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬಹುದು.
ಇದೀಗ ರಾಜ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಶೋಧನೆ ಮತ್ತು ತರಬೇತಿ
ಇಲಾಖೆ ರಾಜ್ಯದ 74 ಸಾವಿರ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಖಾತೆ ತೆರೆಯಲು
ಸಜ್ಜಾಗಿದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಈ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಪುಟ ತೆರೆದ ಕೂಡಲೇ ಅದಕ್ಕೆ
ಮಾಧ್ಯಮಿಕ, ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯ ಮುಖ್ಯಶಿಕ್ಷಕರು ತಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ
ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು 'ಭರ್ತಿ' ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಸಾಧನೆಗಳ ಜತೆ ಕುಂದುಕೊರತೆಗಳನ್ನು
ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದರೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆ ಅದನ್ನು ನಿಯತವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತದೆ
ಹಾಗೂ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳನ್ನು
ಒಂದು ಪ್ರತಿಭಾ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಈ
ಯೋಜನೆ ಹಿಂದಿನ ಆಶಯವಾಗಿದೆ.ಶಾಲೆಗಳ ನಡುವೆ ಮುಕ್ತ
ಸಂವಹನಕ್ಕೆ ಇದು ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತದೆ. ಆರೋಗ್ಯಕರ
ಪೈಪೋಟಿಗೆ ಇಂಬು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಕೇರಳದಲ್ಲಿ
ಈ ಪ್ರಯೋಗ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನೇ ಪುನರಾವರ್ತಿಸಲು ಇಲಾಖೆ
ಮುಂದಾಗಿದೆ.
ಆದರೆ 74ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಶಾಲೆಗಳ ಪೈಕಿ ಶೇ. 38.74ರಷ್ಟು
ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಗಣಕ ಸೌಲಭ್ಯವಿದೆ. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್
ಇದ್ದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಸಂಪರ್ಕವಿರುತ್ತದೆ
ಎನ್ನಲಾಗದು. ಗ್ರಾಮಾಂತರ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್
ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ಸಂಗತಿ.
ಈ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಯುಪಿಎಸ್ ಒದಗಿಸುವುದು
ದೂರದ ಮಾತು. ಫೇಸ್ಬುಕ್, ಟ್ವಿಟರ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಮಾತನಾಡುವುದು
ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು
ಎಷ್ಟು ಒದಗಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ನಿರಾಶೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ಅಂಶವೊಂದೇ ಇಲಾಖೆಯ
ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಕನಸಿಗೆ ತಣ್ಣೀರು ಎರಚುವುದಿಲ್ಲ.
ಈಗಾಗಲೇ ಶಿಕ್ಷಣ ರಂಗ ಹತ್ತಾರು ಯೋಜನೆಗಳು ಮತ್ತು
ಪ್ರಯೋಗಗಳ ಆಡುಂಬೊಲವಾಗಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಕರು
ಇದನ್ನೊಂದು ಇಲಾಖೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ,
ಮಾಡಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯ ಕರ್ಮ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ
ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಸ್ಫೂರ್ತಿ, ಅದು ನೀಡುವ ಉತ್ಸಾಹ
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಮುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ; ಕಲಿಕೆಯ ಹೊಸ
ದಾರಿಗಳು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಈಗಾಗಲೇ
ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಸೌಲಭ್ಯವಿರುವ ಶಾಲೆಗಳು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ
ಅದನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿವೆ? ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ತಾವು
ಕಲಿಸುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ಬದಲಾವಣೆಗಳಾಗಿದೆ
ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ? ಎಂಬ
ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡರೆ ಇರುವ ಉತ್ಸಾಹವೂ
ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತದೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು
ಕ್ರಿಯಾಶೀಲರನ್ನಾಗಿಸಲು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದರ
ಕುರಿತು ಮೊದಲ ಆಲೋಚಿಸಬೇಕು. ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಕೇವಲ
ಆಜ್ಞೆ, ಅಪ್ಪಣೆಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಅದನ್ನು ಜಾರಿ
ಮಾಡುವವರು ಎಂದು ಮಾತ್ರ ನೋಡಬಾರದು. ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆ ಯಾವುದೇ
ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಿದರೂ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು
ಪಾಲುದಾರರನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ,
ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರೂ ಒಂದೇ, ಮಾಡದೇ
ಇರುವವರೂ ಒಂದೇ ಎಂಬ ಧೋರಣೆ ಶಿಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ಮನೆ
ಮಾಡಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ನೀಡುವ ಬಡ್ತಿ, ಉತ್ತೇಜಕಗಳು
ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಜತೆ ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆ ಮತ್ತು ಕಸುಬುದಾರಿಕೆಯನ್ನು
ಬೆಸದರೆ ಈ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವುದು ಸುಲಭ. ಏನೇ ಆಗಲಿ
ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ
ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಬಳಕೆಯ ದಾರಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವ
ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು.